Prachtig is dat, al opeens alles groen wordt. Het is bijna zo dat je de ene dag nog niets ziet, en de dag erna al een heel groene waas aan de bomen. Nu was het de laatste dagen ook nog geweldig weer....en dan gaat het met dubbele kracht.
Komende dagen gaat er geloof ik weer wat regen vallen. Ook goed, want op mijn zanderige tuin is de grond al snel gortdroog. En dan ontkiemt er weinig. geen onkruid gelukkig, maar ook weinig wortel en biet...
Komende week kunnen we mogelijk al voor de eerste keer rabarber eten. Ik denk dat het een appel rabarbertaart wordt. In ons gezin wel de opening van het tuinseizoen. In mijn boek "met mest en vork" las ik iets over het zaaien van rabarber, dat het tijdrovend was, en wat ongewis qua resultaat, maar het sprak me toch heel erg aan. Dus als er een rabarber gat bloeien dan ga ik het denk ik toch proberen.
Dit weekend ben ik helaas heel druk met werk en sociale verplichtingen. Ik vrees dat er van tuinieren dan niet veel kan komen. Gisteren was ik een dag naar de Efteling, en kon ik dus ook niet de tuin in. Dat is toch wel een gemis dan...eigenlijk heb je voor een volkstuin toch wel drie maal in de week een uurtje of 1,5 nodig. Voor het onderhoud, maar ook voor mijn eigen gemoedsrust eigenlijk. Want hoe druk ik het ook heb, eenmaal op de tuin kan ik ineens een uur vol overgave op de knieën liggen, om meditatief bijna, onkruid te wieden en de grond met mijn hakje te bewerken. Schoffelen doe ik nooit, daar ben ik zo vreselijk onhandig in. Net lekker bezig, en alweer een doperwt omver geschoffeld. Liever voel ik met mijn handen de aarde, ben ik dichtbij en zie ik ook wat er opkomt, aan kruid en onkruid. Met als gevolg dat ik altijd een achterstand heb. Mijn manier is namelijk niet de meest efficiënte. Maar wel de lekkerste. En dat vind ik dan net iets belangrijker.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten