Afgelopen najaar kreeg ik een halve kruiwagen Dahliaknollen. Allemaal netjes met een kaartje erbij wat voor Dahlia het was. Ik beloofde er goed voor te zorgen, liet ze drogen, verpakte ze in kranten, en deed ze in een doosje in de schuur. Verder dacht ik er niet meer aan tot ik ergens in februari een totaal bevroren fles cola uit de auto viste. Deze had daar een nachtje gelegen, en terwijl ik met die colaklont in fles in mijn handen stond dacht ik " o, help, mijn Dahlia's."
Dahlias opgezoch en in een warmere schuur gelegd, en er het beste van gehoopt. Vorige week heb ik ze tevoorschijn gehaald en helaas was het niet best. Een derde kon zomaar weg, ofwel totaal verrimpeld ofwel beschimmeld. de rest heb ik een week op zolder gelegd, om te kijken of er nog iets van terecht zou komen. Vanavond heb ik de Dahlia's weer bezocht en zowaar......er zijn er een stuk of 5 uitgelopen. Ha! Zelden zag je iemand zo blij naar bruine knol staren.
Nu gaan ze toch de schuur maar in, om er voor te zorgen dat ze niet uitdrogen, of ik waag een gokje en zet ze in de kas alvast in de potgrond. Risico dat ik ze nog een keer voor een nachtje zal moeten verhuizen naar binnen natuurlijk. Maar het is wel verleidelijk gezien mijn gigantisch gebrek aan geduld in de maanden maart en april :-).
Oja, en het goed nieuws van dit drama is natuurlijk dat ik in het voorjaar op de Boschhoeve mijn voorraad mag aanvullen. Om met Johan Cruijff te spreken...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten